محمدباقر قاليباف:آقا جان، نوشتن درخصوص شما، آنهم از طرف بنده که تمام وجود و هويت خود را مرهون لطف و عنايت شما مي‌داند، کار ساده‌اي نيست؛ چرا که اعتقاد دارم وصف زيبايي و محبت شما کلام جاری بی انقطاع و قلب ساری بدون مکث و تعدد لفظ و تواتر معانی را می خواهد و ...ولي چه کنم بي‌بيان هم بغضي فراگير تمام وجودم را مي‌گيرد و گريه تنها سلاحم براي بيان گفتن دوست داشتن شما. آقاي خوبيها، در آستانه آمدنت، شور ميلادت، چنان شوقی در چهار گوشه عالم برانگيخته است که ...!انگار نه، يقينا تمام تبسم‌ها و شادي‌ها به يک باره با شما متولد مي‌شوند و خداوند با خلقتتان بر تمامی فخر فروشان زیبارو و زیبا سیرتان حجت تمام مي‌کند و نزول جاودانه مهرباني‌تان، برشوره‌زار غربت و تنهايي زمين و زمينيان باران را بشارت می دهد. آقاي آيينه‌ها، باور دارم که ارض، با نسيم گامهايتان احساس آسماني کرد و خاک، قدم‌گاه گام‌هاي ملکوتي شما شد و چه خوش الحان صوتي بود که آمدنتان را بشارت مي‌داد به اهل مدينه...و چقدر دوست داشتني است روزهاي آمدن شما و آمدي تا ستاره همه بي‌ستاره‌ها باشي؛ اين را بارها غريبان عالم از کبوترهاي حرمت شنيده‌اند. آقاي مهربانم، نام شما گره‌گشاترين رمز براي مشکلات ما ايراني‌ها و بخصوص اهالي خراسان و بویژه مشهدی ها است. هرکجا نام شما ‌اي هشتمين ستاره از هفتمين آسمان مي‌آيد، هوا معطر مي‌شود و آب‌ها متبرک می گردد و در اين غربتکده خاکي در کنار غربت تو همه تنهايي‌ها را فراموش مي‌کنيم و دخيل مي‌بنديم به حرمت اشک‌هاي دلتنگي‌مان و همرازيت با رازهاي پنهان ما و همدلی ات با دل‌هاي شکسته‌مان. آقاي عزيزم، در میدانگاه های نبرد که بوديم حضورتان را بسان سايه‌اي طرب‌انگيز احساس مي‌کرديم ولي بازهم دلتنگ شما بوديم...؛ هنگامي، گام‌هايمان استوارتر مي‌شد که رمز عمليات‌هاي ما نام مقدس و زيباي شما بود. اما آقاي رئوفم استدعا دارم به مانند حاجات هم قطاري های شهيدم، اين حقير را حاجت روا نمايي. آقاي غريب، به کبوتران حرم غبطه مي‌خورم که حياتشان عشق و مرگشان عشق است و لباس احرامشان، بال و پر سپيدشان؛ تنها کافي است سبکبالانه برخيزند تا در طواف گنبد طلايي‌تان با نواي نقاره‌ها برقصند و هنوز هم فرشتگان حريم رضوي به ياد کبوتران خونين بال شما مثل شهيدان برونسي، چراغچي، کاوه، فرومندي، بابانظر، بابارستمي و حسن خودمان و ...فاصله حرمتان تا بهشت رضا را عاشقانه بال مي‌زنند و من همچنان جامانده‌ام! امام قلب‌ها، بعد از گام نهادن شما به خاک ايران، شاهد تجلي انوار اسلاميت بوديم و عرصه‌هایي همچون انسانيت و ايرانيت احيا شد و ايران به برکت حضور شما به قطب عاشقان و شيفتگان طريقت رستگاري بدل گشت و چه توفيق عظيمي است براي ما که خادم بارگاه شما باشيم و تداوم اين توفيق را پيوسته از شما خواستارم. آقاي دوست‌داشتني، از شما آموخته‌ايم در تمامي عرصه‌ها و اولاتر از همه در عرصه دين عقلانيت را بکارببريم و بپذيريم که زبان عقل زبان مشترک تمام انسانهاست و از شما مي‌خواهم که ما را مشمول عنايات خود به مانند گذشته نمايید تا به فهم اين زبان مشترک انساني دست يابيم و شاگرد خوبي در مکتب شما باشيم. امام عزيز، قسم‌تان مي‌دهم به آن هنگامي‌که آقا موسي‌بن جعفر(ع) لبخند و سرور، تمام وجودش را به یمن و برکت ميلاد شما احاطه کرده بود، دستگير ما باشيد تا بتوانيم نهال سي ساله نظام مقدس جمهوري اسلامي که با خون شهيداني همچون شوشتري‌ها، محمدزاده‌ها، صياد شيرازي‌ها و احمد كاظمي‌ها آبياري شده است را به سر منزل مقصود برسانيم. اي هشتمين خورشيد آسمان ولايت، روز ميلادتان روز تکثير آيينه دل‌هاي ايرانيان است؛ روز سیرابی تشنگان وادي صفا و خشنودي طی طریق کنندگان مروه دلها است. از شما تمنا دارم به حرمت حجت تمامي اهل بيت(س) خريدار آبروي‌مان در نزد امام عصر(عج) باشيد. زائر و خادم کوچک شما محمدباقر قاليباف